Mickiewicz - liryka miłosna

Miłość romantyczna to miłość wielka, oparta na wspólnocie dusz, zakończona rozstaniem przeznaczonych sobie kochanków. Adam Mickiewicz przyczynił się do utrwalenia takiego modelu. W wielu jego wierszach słychać echo miłości do Maryli Wereszczakówny, która została żoną Wawrzyńca Puttkamera. Marylę polska tradycja literacka uważa za Mickiewiczowską muzę, choć w jego życiu odegrały rolę także inne kobiety.


W poezji miłosnej szukaj

  • Portretu ukochanej – pięknej, nieosiągalnej, odległej – jak w wierszu Do *** Na Alpach w Splügen – ona roztańczona wśród swojego otoczenia – on daleko osamotniony w zimnym alpejskim krajobrazie.

  • Bogactwa i zmienności uczuć – lęku, tęsknoty, bólu.

  • Wyobrażenia miłości jako platonicznej łączności dusz – nad przestrzeń, czas i ludzkie konwenanse.

  • Próby definicji miłości – w niepewności słynne: „czy to jest miłość, czy to jest kochanie”.

  • Deklaracji nieprzemijalności uczucia – „na każdym miejscu i o każdej dobie”. 
Na ten wiersz warto zwrócić uwagę...

Do M***
Ze względu na wykorzystanie go przez Prusa w Lalce. Tam baronowa Zasławska prosi Wokulskiego, by wyrył w pomniku z kamienia słowa:

Na każdym miejscu i o każdej dobie,

Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.